Zjawisko fanów i fanklubów pewnie jest tak stare, jak działalność artystyczna. Jednak fanki gotowe biegać za swym ulubionym piosenkarzem na każdy koncert i walczyć o autografy, to już coś bardziej współczesnego. Zostało zapoczątkowane w Stanach Zjednoczonych Ameryki w okresie drugiej wojny światowej. Jak się okazuje, pierwszym gwiazdorem, który doświadczył tego na własnej skórze był Frank Sinatra. Gdy stał się popularny nastolatki za nim szalały i były, gotowe zrobić naprawdę dużo, by był uprzejmy podpisać zdjęcie ze swoją uśmiechniętą twarzą. Najwyraźniej znał się on na rzeczy, bo raczej podsycał żądze młodych Amerykanek i grzecznie, z radością odpowiadał na ich oczekiwania. Być może i to podejście do fanów, a właściwie fanek, pomogło mu tak długo pozostać aktywnym wokalistą. Zresztą bycie pierwszym w historii idolem reprezentującym muzykę popularną z pewnością zobowiązywało. Po prostu nie wypadało nie być bożyszczem kobiet, aż do śmierci, skoro z tej właśnie pozycji się zaczynało karierę.

Niestrajkujący muzyk

Strajk muzyków? A cóż to za wynalazek? Brzmi co najmniej osobliwie, żeby nie powiedzieć nieprawdopodobnie. Jednak faktycznie działy się takie rzeczy w latach czterdziestych XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Faktycznie muzycy strajkowali, ale ci, którzy należeli do związku zawodowego. No tak, to też brzmi trochę dziwnie, ale również jest prawdziwe. Do tego związku mogli należeć wszyscy ci, którzy grali na jakichś instrumentach. Natomiast nie było w zwyczaju, by za muzyków uważać solistów. Właśnie dzięki temu udawało się Frankowi Sinatrze odnosić pewne sukcesy estradowe już na początku kariery. Wtedy soliści byli w cenie, bo w końcu wydarzenia kulturalne musiały się dziać. Jednak ich części artystyczne były zagrożone, właśnie przez wspomniany strajk muzyków. Wówczas zamiast całej orkiestry występowali soliści, posiłkujący się techniką vocal play. Czyli oprócz tego, że śpiewali na scenie, wydawali też dźwięki imitujące instrumenty muzyczne. Generalnie więc, stawali się ulubieńcami publiczności, robiąc coś, za co dziś można dostać się do programu „I’ve got talent”.

Przez chwilę Frank Sinatra zniknął ze sceny, ale pojawił się już w latach sześćdziesiątych. Odnalazł się w Las Vegas. Występował tam przez blisko dwadzieścia lat. Śpiewał tam swoje największe przeboje. Bywało, że był na scenie z najróżniejszymi gwiazdami. Jedną z nich była polska diva Violetta Villas. Przez pewien czas śpiewali w duecie w Casino de Paris. Ich najlepszym numerem był utwór „Stranges in the Night”. Być może występy w Las Vegas nie są specjalnym powodem do dumy, niemniej śpiewanie z samym Frankiem Sinatrą to jest coś. Jak się okazuje po raz kolejny niezbyt doceniliśmy rodzimą gwiazdę. Dziś Violetta Villas pozostaje samotna  i ludzie patrzą na nią z przymrużeniem oka. Mało kto pamięta, że kiedyś miała naprawdę wspaniały głos i śpiewała z Frankiem Sinatrą. Na długi czas stał się on atrakcją Las Vegas i nie da się ukryć, że w mieście hazardu i wiecznej zabawy czuł się jak ryba w wodzie. Jednocześnie jednak kontynuował pracę nad swoim repertuarem i realizował się jako aktor.

Aktorstwo

W latach czterdziestych Frank Sinatra rozpoczął również karierę aktorską. Nigdy nie kończył żadnej szkoły w tym kierunku, jedyne od czego zaczynał to uroda, osobowość i zapał do pracy. Jego pierwsze filmy przeszły bez echa. Natomiast w 1953 roku stał się też niekwestionowaną gwiazdą kina. Wówczas to zdobył Oskara za drugoplanową rolę męską w filmie „Stąd do wieczności”. Tak ogromnego sukcesu nie udało mu się już powtórzyć, chociaż dwa lata później otrzymał nominacje do Oskara w kategorii aktor w roli głównej. Później jego filmy bywały różnie oceniane przez krytyków, ale do końca pozostał świetnym aktorem z pasją. Po raz ostatni w filmie fabularnym zagrał w 1968 roku. Później zdarzało mu się już tylko występować w filmach dokumentalnych, przede wszystkim tych o sobie. Poza tym do końca pozostał wierny swojej pierwszej pasji czyli śpiewaniu. Ostatni raz dał publiczny koncert w 1995 roku, czyli niespełna trzy lata przed śmiercią. Powodem zejścia ze sceny nie była niemożność śpiewania, ale kłopoty z pamięcią wokalisty.

W wielu biografiach Franka Sinatry pojawiają się informacje na temat jego związków z mafią. W świecie show biznesu krążyły plotki, że to dzięki powiązaniom z gangsterami i mafijnemu wsparciu Frankowi Sinatrze udało się powrócić na scenę, po dłuższej nieobecności. Sam śpiewak nigdy zapytany zawsze konsekwentnie temu zaprzeczał. Niemniej w czasie jego kariery jeden z gorliwszych pracowników FBI zebrał ogromną liczbę materiałów dowodowych z okresu pięćdziesięciu lat życia artysty, które miały świadczyć o jego mafijnych powiązaniach. Frankowi Sinatrze nigdy zarzutów nie postawiono. Sprawa dokumentów zebranych przez FBI rozeszła się po kościach. Jednak do tej pory krążą plotki, że postać Johnny’go Fonatane  z „Ojca Chrzestnego” jest wzorowana na postaci Franka Sinatry. Niestety do tej sprawy artysta też do końca życia się nie ustosunkował. Miejmy nadzieję, że ktoś jednak spróbuje jeszcze rozwiać te wątpliwości, a akta Sinatry zgromadzone przez FBI, staną się podstawą do niezłego filmu akcji.

Porwanie Franka Sinatry Juniora

Życie prywatne Franka Sinatry też obfitowało w rozmaite atrakcje. Ich główną osią były oczywiście romanse artysty. Był jednak w jego życiu okres, gdy wziął ślub i założył rodzinę. Z pierwszą żoną miał nawet trójkę dzieci, dwie córki i syna. W 1963 roku, gdy formalnie Sinatra był już z kolejną żoną, chłopiec został porwany dla okupu. Zdesperowany Sinatra wykonywał polecenia porywaczy, by ocalić dziecko. Ostatecznie zapłacił ogromny okup. Frank Sinatra Junior dzięki temu wrócił cały i zdrów do domu. Po pewnym czasie porywacze chłopca zastali złapani i skazani. Bliscy Franka Sinatry twierdzą, że porwanie zrobiło na nim ogromne wrażenie. W czasie prób odzyskania syna, na polecenie porywaczy Sinatra kontaktował się z nimi wyłącznie przy pomocy publicznych aparatów telefonicznych na monety. Ponoć artysta już do końca życia nosił w kieszeniach garść monet do automatu na wszelki wypadek. Plotka głosi, że do trumny też włożono mu pewien zapas drobnych pieniędzy i ponoć butelkę ulubionego Jacka Danielsa.

Frank Sinatra jak na prawdziwego artystę przystało miał w życiu wiele romansów. Miał też cztery żony. Z pierwszą – Nancy, jego małżeństwo trwało stosunkowo najdłużej. Zresztą miał z nią troje dzieci. Syna Franka Juniora oraz córki Nancy i Tinę. Mimo, że Sinatra uchodził za niepoprawnego wręcz kobieciarza, miał też opinię kochającego i troskliwego ojca rodziny. Niemniej jego romanse robiły wrażenie. Najgłośniejszy był ten z Avą Gardner uważaną za najpiękniejszą amerykańską aktorkę wszechczasów. To dla niej Frank Sinatra porzucił matkę swoich dzieci. Związał się z Garder w 1951 roku, ale małżonkowie już w dwa lata później byli w separacji. Później artysta wiązał się z coraz młodszymi kobietami. W 1966 roku ożenił się z aktorką Mią Farrow, kobieta była od niego młodsza o 30 lat. Frank Sinatra romansował jeszcze długo. W końcu w 1976 roku postanowił się ustatkować, wziął ślub z Barbarą Marx. Pozostała ona jego żoną do końca życia, wraz z córką Nancy z pierwszego małżeństwa, towarzyszyła Sinatrze w chwili śmierci.

Wokalista wszechczasów

Życie Franka Sinatry niewątpliwie było długie i niezwykle barwne. Obfitowało w najróżniejsze atrakcje. Miał okazję wielokrotnie się zakochać, założyć rodzinę i przeżyć fascynujące przygody. Świetnie sprawdzał się na planie filmowym i naprawdę się tym cieszył. Jednak mimo tego wszystkiego przejdzie do historii przede wszystkim jako genialny wokalista. Jego kunszt i ponadprzeciętne możliwości głosowe możemy podziwiać do dzisiaj. Szczególnie świetne frazowanie i doskonałą synchronizację. Artysta pozostawił po sobie ogromną spuściznę muzyczną. Jego dyskografia jest doprawdy imponujące, podobnie zresztą jak zapisy koncertów i licznych występów. Płyta z nagraniem koncertu Franka Sinatry zagranego w Las Vegas do dziś cieszy się ogromną popularnością, mimo, że od śmierci artysty minęło już trochę czasu, a lata jego największej popularność dzielą od dnia dzisiejsze pokolenia. Wielu znawców twierdzi, że Frank Sinatra to jeden z największy i najgenialniejszych głosów wszechczasów. W całej historii muzyki, można znaleźć takich najwyżej kilku.

Żony Sinatry

Frank Sinatra miał w swoim życiu wiele żon. Jego pierwszą żoną była dziewczyna w której zakochał się w młodości, Nancy Barbato Sinatra. Miał z nią trójkę dzieci. Wokalista nie był zbyt wiernym mężem, ponieważ lubił romansować z innymi kobietami. Pomimo tego znajomi zachowali o nim ciepłe wspomnienia jako opiekuńczego i troskliwego męża i ojca. Drugą żoną Franka Sinatry była Ava Gardnem, z którą ożenił się siódmego listopada tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego pierwszego roku. W roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym trzecim syn Sinatry został porwany. Na szczęście po wpłaceniu okupy, porywacze uwolnili go i bezpiecznie wrócił do domu. Od tamtej pory Sinatra zawsze nosił przy sobie drobne monety ponieważ porywacze żądali, żeby dzwonił do nich tylko z budek telefonicznych. Stąd wzięła się legenda, że po śmierci piosenkarza pochowano go razem z piersiówką ulubionego alkoholu oraz garścią drobnych monet. W ostatnich latach życia Sinatra ożenił się z Mią Farrow. Ich związek trwał tylko dwa lata.

Kontakty z mafią

Wiele osób z grona tych, którzy znali Franka Sinatrę, twierdziło, ze piosenkarz miał kontakty z mafią włoską. Sam Sinatra zaprzeczał takim plotką. Zarzutów przed sądem nikt mu nigdy nie postawił, ale sama plotka narobiła dość dużo szumu wokół jego osoby. Ponoć jedna z postaci znanej książki o mafii „Ojciec chrzestny” jest wzorowana na osobie Franka Sinatry. Piosenkarza oskarżano o to, że zyskał sławę i popularność dzięki kontaktom z mafią. Zarzucano mu, że gdyby nie kontakty z przestępcami, nigdy by nie zyskał tak ogromnej popularności. Sprawą tą zajęło się również FBI, zbierając wiele tomów dokumentów, które obciążały stronę Franka Sinatry. Na szczęście nigdy nie udowodniono piosenkarzowi ani jednego zarzutu, przez co jego imię nie zostało zbrukane przez domniemane powiązania ze światem przestępczym i jego długimi mackami. Frank Sinatra był wrażliwym artystą, a nie przestępcą, dlatego też śmiesznym wydaje się być stwierdzenie, że miał kontakty, z tak brutalną sferą jak przestępczość zorganizowana.

Cytaty Sinatry

Frank Sinatra znany był ze swoich trafnych i bardzo celnych powiedzeń. Jednym z nich jest zdanie, w którym mówi, że całe życie szukał kobiety idealnej, a kiedy w końcu ją znalazł, to okazało się, że ona szuka idealnego mężczyzny. Jest to bardzo trafna myśl opisująca stosunki między dwojgiem ludzi, którzy pragną stworzyć związek. Nie ma ludzi idealnych, a najlepiej widać to na przykładzie związków między kobietą a mężczyzną. Życie Franka Sinatry pokazało, jak bardzo to zdanie było prawdziwe w jego przypadku. Miał on parę żon, ale z żadną z nich nie stworzył trwałego i szczęśliwego związku. Inną trafną myślą jest zdanie mówiące o tym, że striptease jest lekcją anatomii przy akompaniamencie muzyki. To z kolei pokazuje jaki tryb życia preferował piosenkarz. Wizyty w klubach nocnych nie były mu obce. Życie nocne, alkohol i kobiety wciągają nie jednego mężczyznę w wir szalonego życia, które niestety często kończy się poczuciem kompletnego osamotnienia i wypalenia ze wszelkich ludzkich odczuć i emocji.

Piosenki Sinatry

W piosenkach Franka Sinatry można odnaleźć wielką tęsknotę do życia w którym człowiek nie musi walczyć o każdy dzień życia. Piosenkarz śpiewa o idylli, w której żyją beztroscy ludzie, gdzie nie ma przemocy i gwałtu. Zamiast tego jest szczęście i harmonia, która rozbrzmiewa z każdego zakątka tego świata.  Bajkowa aranżacja utworów potęguje poczucie oderwania od świata rzeczywistego. Łagodne dźwięki i miłe dla ucha melodie sprawiają, że człowiek może na parę chwil zapomnieć o dręczących go na co dzień problemach. Oprócz takiego repertuaru, Frank Sinatra posiada również utwory opisujące współczesne życie i jego dobre jak i zarówno złe strony. Śpiewa o związkach damsko męskich, w których nie zawsze dobrze się układa. Śpiewa o sprzeczkach i kłótniach i o tym, że życie we dwoje i tworzenie związku jest bardzo ciężką pracą, która nie zawsze daje takie rezultaty jak chcemy. Frank Sinatra był piewcą życia, nie zależnie od tego jakie ono było chwalił je śpiewając piosenki, które przeszły do kanonu muzyki rozrywkowej.

Frank na zdjęciach

Frank w młodości wyglądał, moim zdaniem, zupełnie inaczej. Nie pasuje mi do zdjęć z lat późniejszych zupełnie, twarz jego jest bardziej okrągła i wygląda zdecydowanie inaczej. Jako trochę starszy bardziej mnie przekonuje, a może bardziej kojarzę te wykonania z tego okresu z Frankiem o takiej posturze. Ale chyba chodzi o jakiś archetyp Sinatry, nie wiem, jak to dokładniej określić. Frank jest bardziej Frankiem z tych zdjęć późniejszych, nie z tych, gdy ma te dwadzieścia lat. Może to przez modę lat 40-tych nie pasują mi kręcone czarne loki na głowie Franka, może jego chudość. Nie wiem, ale mam wrażenie, że na tych zdjęciach jest bardziej stary niż na tych późniejszych. Może przez to, że późniejszy Frank jest Frankiem bardziej z pazurem, Frankiem, który jest bardziej tajemniczy. Wzrok Franka późniejszego jest zdecydowanie bardziej przyciągający, namiętny, więcej w nim pasji. Może właśnie wtedy frank śpiewał piosenkę o swojej życiowej drodze, bo na pewno wtedy było na tyle dojrzały i doświadczony przez różne przeciwności losu.

Frank śpiewa o miłości

Utwory miłosne są bardzo wdzięczne, delikatne. To nie dzisiejsze niektóre, kolokwialnie mówiąc smęty, w których piosenkarki starają się oddać i przekazać rozpacz po stracie kolejnego kochanka, a wychodzi im to niezbyt zgrabnie, by nie powiedzieć bardzo nieudolnie, czy wręcz nawet żałośnie. Takich przymiotników absolutnie nie użyję, określając śpiewającego o miłości Franka. To bardzo romantyczne teksty, Frank prosi w nich na przykład o to, by jego ukochana trzymała go za rękę na księżycu, na który razem polecą oglądać gwiazdy. Ukochana jest dla niego jedynym marzenie, prosi ją, by była z nim szczera i zawsze prawdziwie piękna i wdzięczna, jaka jest zawsze dla niego. Po tak pięknym opisie swoich uczuć i pragnień Frank wyśpiewuje swoje wyznanie o miłości, chce jej śpiewać jeszcze więcej, o tym, jak bardzo ja uwielbia. Przepięknym utworem o miłości jest również utwór Come Ely with me, w którym zaprasza Frank ukochaną do spaceru po niebie, do wspólnego lotu, który możliwy jest dzięki wspólnej silnej miłości.

Something stupid

Innym utworem o miłości, utrzymanym w innym tonie, bo żartobliwym jest piosenka o czymś głupim. Tym czymś jest wyznanie miłości, gdy nie trzeba o tym mówić, bo jest to tak oczywiste. Ta piosenka to również historia pewnego spaceru, które poprzedzają wyraźne zaloty zakochanego. Są one oczywiście zauważone przez ukochaną, o czym też śpiewa. Gdy dochodzi do spotkania oboje czują się trochę zakłopotani i zmieszani, ale widzą, że zależy im na sobie. To również przepiękny utwór o miłości, który kilka lat temu zaśpiewali równie w pięknym duecie Robbie William i Nicole Kidman. Jest w tej piosence pożądanie, para kochanków nie może bez siebie nawet stać nie ruszając się i nie myśląc o bliższym dotyku. To piosenka o powstrzymywaniu się również, by nie zepsuć odpowiedniego nastroju i tego, co już udało się tej parze zbudować. Jakieś przyciąganie istnieje między nimi, wzajemnie się magnetyzują i nie mogą bez siebie żyć. To jeden z dowodów na to, jak bardzo się kochają. Może często tego sobie nie mówią, ale na pewno okazują.

Niech pada śnieg

Zaskakujące, ale czasem zapominam, że tak ważne w historii muzyki osoby jak na przykład Fran Sinatra są wykonawcami bardzo znanych piosenek. Zdziwienie moje było ogromne, gdy okazało się, że to Frank śpiewa Let it snow, let it snow. Bardzo lekka i przyjemna piosenka, znana w amerykańskich i angielskich realiach Świąt Bożego Narodzenia, bez której chyba nie mogłyby się one obejść. Wydaje mi się, że ta piosenka jest nieodłączną częścią najważniejszych w roku świąt. To tak jak z Kevinem samym w domu, bez którego przed Pasterką, a po wigilii nie wyobrażam sobie również świątecznego odpoczynku. Okazuje się, że są piosenki i filmy, które asocjują z pewnymi sytuacjami, przywarły do nich tak bardzo, że nie sposób myśleć o tych składnikach oddzielnie, a nawet, gdy przychodzi nam sobie choćby to wyobrazić, od razu odmawiamy, bo to naprawdę niemożliwe, Z drugiej strony wpadanie w schematyzm nie jest niczym zdrowym i warto oderwać się od przyjętych już i utartych frazesów. Może zatem odmienić tradycję siedzenia po wigilii przy Kevinie.